Repetitieweekend Belgie, Ardennen

Wilt u de foto's bekijken? Klik hier voor de foto gallerij, het verslag is hieronder te lezen.

Lange tijd kijk je er naar uit, en nu ik dit schrijf drin(g)(k)t de pijnlijke werkelijkheid tot me door, ‘het is alweer voorbij’. Aangezien de schrijver pas na het weekend werd gepolst om een kort verslagje te schrijven over alle vermeldenswaarde gebeurtenissen in het Belgische, moet hij het doen zonder handig lijstje met steekwoorden, wat je normaal geschreven natuurlijk wel maakt voor een reisverslag. Dus zonder mij tegen te laten houden door objectiviteit zal ik een poging doen om de lezer mee te laten maken wat een gemiddelde Coolsinger te wachten stond in de Arndennen, dat is dus waar het allemaal ging gebeuren/is gebeurd. De opzet van dit weekend was een degelijke training voor de halve finale van de “koor van het jaar competitie” in Rijssen, en natuurlijk ook om gewoon de onderlinge band te versterken door het deelnemen aan tal van mannenactiviteiten waar verderop in dit stukje iets meer over te lezen zal zijn.
De hoofdmoot vormde echter toch de repetities waar hard gewerkt werd om de perfectie te behalen (het oordeel of dit gelukt is laat ik aan Arie over, maar ik denk dat we zeker een eind vooruit zijn gekomen, dat belooft dus wat voor de 16e april (lees: allemaal komen luisteren dus)

Dan nu het verslag:
Op Donderdag 7 april vertrokken we na het middaguur met 3 verschillende auto’s vanaf verschillende locaties. Een aantal jongens vertrok ‘s avonds vanuit Zaltbommel met Arie. Na een voorspoedige reis van de auto waarin ik was ingedeeld (Lieven, Jesse & chauffeur Justus) kwamen we aan in Brisy op onze locatie, een huis, annex logeerhoeve / oud schoolgebouw. Uiteraard ontfermde een aantal jongens zich meteen over het kampvuur, dat – na een briljante 1ste poging waarbij een hele spiritus fles werd ingezet - inderdaad bleek te kunnen branden. Tijdens het eerste biertje (oh nee, er waren er al een paar gesneuveld in de auto) werden de boontjes geschild en de
aardappels gedopt, huh?, waarbij Christiaan & Ernstjan, die al vooruit waren gegaan voor de boodschappen hadden gezorgd voor lekkere gehaktballen. Na het verorberen hiervan, en een applaus voor de makers (dit werd elke dag gedaan) moest er afgewassen worden…Dus niet want de verhuurder had een gouden greep gedaan door een afwasmachine aan te schaffen waar natuurlijk dankbaar gebruik van werd gemaakt.
De avond werd doorgebracht rond het kampvuur en na wat gesteggel of de laatste 5 biertjes nu wel of niet voor de laatkomers bewaard moesten worden, arriveerden deze laatsten later dan gepland op locatie (en ze hadden nog wel een routeplanner in hun automobiel.) Nu iedereen compleet was werd het tijd om te slapen, want het ontbijt zou de volgende dag om 9:30 u klaar staan om daarna van 10 u tot vroeg in de middag te kunnen repeteren.
De gehele vrijdag en zaterdag ochtend kenmerkten zich met name door, in chronologische volgorde: kou en sneeuw op de ramen, afwissselend motregen en zon, de komst van Laurens - die ons met zijn ondersteuning verzekert van een nog mooiere counterpartij -, repeteren en nog eens repeteren (vrijdag ochtend & avond, zaterdag ochtend tot in de middag en s’avonds nog 2 uur), minstens duizend foto’s, vastgelegd op de digitale plaat van Michiel zijn nieuwe aanwinst (er zullen er naar verwachting na censuur toch zeker 50 op de site te bewonderen zijn), repeteren (we hebben per slot van rekening een finale plaats te winnen), een verdwaald biertje hier en daar,
spaghetti op vrijdag en nasi (zonder bier op aanwijzing van onze leider) op zaterdag.
Vanwege de kou was het geplande mountainbiken / wildwaterkanoën vervallen, maar dat deed niets af aan het plezier. Als er niet gerepeteerd, gegeten of gedronken werd, vermaakte iedereen zich met darten, schaken, kaarten, voetballen het laten sneuvelen van een enkele stoel of betegelde schouw, het kijken naar AZ tegen weet ik niet meer en andere spelletjes. Dit alles onder begeleiding van de meest uiteenlopende muziek, variërend van the Red Hot Chili Peppers, tot the Gents & van top 40 uit 1992 tot de superhit van Skihut CD 83; ‘ik heb toch zo’n last van herten in mijn tuin’.
Het klapstuk van het weekend was toen er bij de laatste boodschappenronde, waar ook Arie bij aanwezig was op zaterdagmiddag, hij besloot tot de weloverwogen aankoop van een biggetje, genaamd Dominique. Toen Arie over de telefoon met Mariët sprak over zijn aanschaf kreeg hij te horen dat ze wel hoopte ‘dat het een spaarvarken was’ Het beestje zorgde voor veel hilariteit, enorme stank en een mestoverschot in de achterbak van Arie’s Volvo. Ook bleek het een ware Houdini door zich telkens weer uit het tuigje te wurmen om vervolgens te starten met het omwroeten van de achtertuin. Ook lukte het hem/haar? om in de keuken een aanslag te plegen op de appels en bananen die daar waren opgeslagen. Gelukkig bleek Tycho, snel een vertrouwensband met ‘Do’ opgebouwd te hebben, zodat hij met veel gemak het knorrende krijsende dier op kon pakken om het daarna tot bedaren te brengen. Het was in ieder geval een erg grappige en spraakmakende afwisseling op de eerdere studieweekenden. Vooral de laatste repetitie op zondagochtend -waar duidelijk werd dat de vermoeidheid op de stembanden was geslagen- was er een om nooit te vergeten omdat ‘onze Do’ op een gegeven moment in de repetitieruimte werd gezet en vervolgens begon alle decors en elektriciteitssnoeren op stevigheid en eetbaarheid te onderzoeken.
Het was toch wel erg lasting om nog een serieuze noot voort te brengen, maar een unieke repetitie was het zeker. Trouwens als je in zo’n situatie nog redelijk zuiver kunt zingen is straks die theaterzaal in Rijssen helemaal geen probleem meer toch?
Ik zou over de hele biggenhistorie nog veel meer kunnen vertellen maar ik denk dat de foto’s en wat er op ons gastenboek staat al voor zich spreken. Iedereen in de organisatie bedankt voor weer een fantastisch, weekend en nu op naar die zo gewilde finale plaats! Aanstaande vrijdag zal ons leren hoe we er voor staan.

Peter van Dop.